Definicja techniczna
Magnez to miara stężenia rozpuszczonych jonów magnezu (Mg²⁺) obecnych w wodzie w instalacji grzewczej, wyrażana w miligramach na litr (mg/L).
Magnez występuje naturalnie w wodzie wodociągowej i wraz z wapniem jest jednym z głównych czynników wpływających na twardość wody. Jego stężenie zależy w dużej mierze od właściwości wody użytej do pierwotnego napełnienia instalacji oraz lokalnej geologii obszaru, z którego pochodzi woda.
W instalacji grzewczej magnez ma znaczenie, ponieważ wpływa na ogólną twardość wody i może uczestniczyć w tworzeniu osadów mineralnych i kamienia kotłowego, zwłaszcza w połączeniu z odpowiednią zasadowością, pH i temperaturą.
Uproszczona definicja
Magnez to naturalnie występujący w wodzie minerał i jeden z głównych składników powodujących jej twardość.
Podobnie jak wapń, może przyczyniać się do powstawania kamienia kotłowego i osadów mineralnych w instalacji grzewczej, zwłaszcza gdy woda jest wielokrotnie podgrzewana.
Magnez ma znaczenie, ponieważ wpływa na twardość ogólną i może tym samym oddziaływać na ogólną skłonność wody w instalacji grzewczej do tworzenia kamienia kotłowego.
Nieprawidłowy wynik badania magnezu może wskazywać na:
Twarda woda do napełniania instalacji o naturalnie podwyższonej zawartości magnezu.
Zwiększona ogólna twardość wody.
Większe ryzyko powstawania osadów mineralnych w instalacji.
Częste uzupełnianie instalacji świeżą wodą wodociągową.
Zmiany parametrów wody w instalacji po jej opróżnieniu, ponownym napełnieniu lub konserwacji.
Nieskuteczne stosowanie wody zdemineralizowanej lub w inny sposób uzdatnionej, mimo oczekiwanej niskiej zawartości minerałów.
Różnice między aktualnymi parametrami wody w instalacji a pierwotnymi właściwościami wody użytej do jej napełnienia.
Chociaż wapń jest zazwyczaj głównym minerałem odpowiedzialnym za powstawanie kamienia w instalacjach grzewczych, magnez również może przyczyniać się do powstawania osadów i należy go uwzględnić przy ocenie ogólnej twardości i zawartości minerałów w wodzie.
Osadzanie się minerałów może przyczyniać się do:
Obniżona efektywność przekazywania ciepła.
Ograniczony przepływ przez wąskie przewody wodne.
Osady na wymiennikach ciepła i innych gorących powierzchniach.
Zwiększony hałas kotła lub systemu.
Obniżona wydajność urządzenia.
Zwiększone zużycie energii.
Przedwczesne problemy z podzespołami, gdy osady stają się znaczne.
Magnez może również dostarczyć przydatnych informacji diagnostycznych w zestawieniu z wapniem i twardością ogólną. Parametry te razem pomagają uzyskać pełniejszy obraz składu mineralnego wody w systemie oraz ustalić, czy od czasu pierwotnego napełnienia systemu zaszły jakieś zmiany.
Dlatego przy ocenie prawdopodobieństwa powstawania kamienia kotłowego i ogólnego stanu wody w systemie należy rozpatrywać magnez łącznie z takimi parametrami jak wapń, twardość ogólna, zasadowość M, pH i przewodność.
Magnezu zwykle nie należy oceniać w oderwaniu od innych parametrów. Wysokie stężenie magnezu nie oznacza automatycznie, że powstaje kamień kotłowy, ponieważ wytrącanie minerałów zależy od kilku wzajemnie oddziałujących czynników, w tym temperatury, pH, zasadowości i obecności innych minerałów powodujących twardość wody.
Ważne jest również rozróżnienie między stężeniem magnezu a twardością całkowitą. Stężenie magnezu określa zawartość jonów magnezu, natomiast twardość całkowita odzwierciedla łączny udział magnezu, wapnia i innych jonów wielowartościowych, wyrażony jako równoważnik węglanu wapnia.
Oczekiwany poziom magnezu będzie się znacznie różnić w zależności od źródła wody użytej do napełnienia. W systemach napełnianych naturalnie twardą wodą wodociągową może być znaczna ilość magnezu, natomiast w systemach napełnianych wodą demineralizowaną można zazwyczaj oczekiwać znacznie niższego poziomu.
