Definicja techniczna
Chlorki to pomiar stężenia rozpuszczonych jonów chlorkowych (Cl⁻) obecnych w wodzie w instalacji grzewczej, wyrażony w miligramach na litr (mg/L).
Chlorki występują naturalnie w wodzie wodociągowej i mogą być również wprowadzane przez wodę uzupełniającą, zanieczyszczenia, środki chemiczne do uzdatniania lub źródła zewnętrzne. W przeciwieństwie do minerałów powodujących twardość wody chlorki zwykle nie tworzą kamienia, ale są istotne, ponieważ ich podwyższone stężenie może zwiększać korozyjność wody w instalacji.
Chlorki mają szczególne znaczenie w przypadku metali, których ochrona opiera się na warstwie tlenków, takich jak stal nierdzewna i aluminium, ponieważ odpowiednio wysokie stężenie chlorków może uszkodzić tę warstwę ochronną i zwiększyć ryzyko korozji miejscowej.
Uproszczona definicja
Chlorki to rozpuszczone sole występujące naturalnie w wodzie.
Niewielkie ilości są normalne, ale wysokie stężenie chlorków może sprawić, że woda w instalacji będzie bardziej agresywna wobec niektórych metali, i zwiększyć ryzyko korozji, w szczególności korozji wżerowej.
Chlorki są istotne, ponieważ ich podwyższone stężenie może znacząco wpływać na przebieg korozji metali w instalacji grzewczej.
Nieprawidłowy lub podwyższony wynik badania chlorków może wskazywać na:
Naturalnie wysoki poziom chlorków w początkowej wodzie napełniającej.
Częste uzupełnianie wodą wodociągową.
Zanieczyszczenie pochodzące z innego źródła wody lub substancji.
Wprowadzenie substancji chemicznych zawierających chlorki lub ich pozostałości.
Nieprawidłowe napełnianie lub uzdatnianie.
Zmiany składu chemicznego wody w instalacji po konserwacji lub ponownym napełnieniu.
Potencjalne zwiększenie ryzyka korozji podatnych materiałów instalacji.
Jednym z głównych zagrożeń związanych z chlorkami jest korozja wżerowa. Zamiast powodować równomierną korozję całej powierzchni, chlorki mogą atakować niewielkie obszary ochronnej warstwy tlenkowej metalu, tworząc głębokie, miejscowe wżery.
Ten rodzaj korozji jest istotny, ponieważ może dojść do znacznego wniknięcia w głąb elementu, podczas gdy większość jego powierzchni nadal wydaje się nienaruszona.
Podwyższony poziom chlorków może przyczyniać się do:
Korozja wżerowa podatnych metali.
Uszkodzenia elementów ze stali nierdzewnej i wymienników ciepła.
Zwiększone ryzyko korozji aluminium i jego stopów w przypadku nieodpowiednich parametrów wody.
Miejscowa korozja rur, armatury i innych elementów metalowych.
Zwiększone stężenie produktów korozji w wodzie obiegowej.
Wycieki lub przedwczesne uszkodzenie elementów w poważnych przypadkach.
Na działanie chlorków wpływa kilka innych czynników, w tym pH, temperatura, stężenie tlenu, materiały użyte w instalacji i ogólna przewodność. Wyższe temperatury i nieodpowiedni skład chemiczny wody mogą zwiększać podatność niektórych materiałów na korozję powodowaną przez chlorki.
Badanie zawartości chlorków pomaga zatem ustalić, czy woda zawiera nietypowo wysokie stężenie potencjalnie agresywnych rozpuszczonych soli. Przy ocenie ogólnego ryzyka korozji należy je uwzględniać wraz z pH, przewodnością, zawartością żelaza, miedzi i aluminium oraz stężeniem inhibitora.
Zawartości chlorków zwykle nie należy oceniać w oderwaniu od innych czynników. Obecność chlorków nie oznacza automatycznie, że zachodzi korozja, a woda z wielu sieci wodociągowych naturalnie zawiera pewną ilość chlorków.
Znaczenie wyniku zależy od stężenia chlorków, materiałów użytych w instalacji, temperatury pracy, pH, sposobu uzdatniania wody oraz wymagań producenta urządzenia dotyczących jej jakości.
Ważne jest również, aby odróżniać chlorek od chloru. Chlorek (Cl⁻) to stabilny, rozpuszczony jon, powszechnie występujący w wodzie, podczas gdy chlor jest utleniającą substancją chemiczną, która może być stosowana podczas uzdatniania lub dezynfekcji wody.
Wynik pomiaru stężenia chlorków jest zatem najbardziej przydatny w zestawieniu z oczekiwaną jakością wody napełniającej, wcześniejszymi wynikami badań instalacji oraz wymaganiami dotyczącymi elementów zamontowanych w systemie grzewczym.
