Definicja techniczna
Nadmiar chlorków to obliczona wartość wskazująca dodatkową ilość chlorków w wodzie instalacyjnej w porównaniu ze stężeniem chlorków w pierwotnej lub referencyjnej wodzie użytej do napełnienia instalacji, wyrażona w miligramach na litr (mg/L).
W praktyce pozwala odróżnić chlorki naturalnie występujące w wodzie wodociągowej/użytej do napełnienia od chlorków, które, jak się wydaje, zostały wprowadzone do instalacji grzewczej lub nagromadziły się w niej po jej napełnieniu.
Wyniki badań wody Fernox pokazują bezpośrednio sposób obliczania tej wartości. Na przykład w instalacji, w której stężenie chlorków w wodzie wodociągowej wynosiło 39 mg/L, a w wodzie instalacyjnej 154 mg/L, wynik dla nadmiaru chlorków wyniósł 115 mg/L. W innym studium przypadku Fernox stężenie 23,3 mg/L w wodzie wodociągowej i 26,8 mg/L w wodzie instalacyjnej dało wynik dla nadmiaru chlorków równy 3,5 mg/L.
W ujęciu pojęciowym:
Nadmiar chlorków = stężenie chlorków w wodzie instalacyjnej − stężenie chlorków w referencyjnej wodzie użytej do napełnienia
Jeśli stężenie chlorków w instalacji nie jest wyższe niż w wodzie referencyjnej, nadmiar zwykle podaje się jako zero, a nie jako stężenie ujemne, co pokazują dane z badań Fernox.
Uproszczona definicja
Nadmiar chlorków określa, ile dodatkowych chlorków pojawiło się w instalacji grzewczej w porównaniu z wodą użytą pierwotnie do jej napełnienia.
Pozwala to odróżnić chlorki naturalnie obecne w doprowadzanej wodzie od chlorków, które mogły przedostać się do instalacji lub nagromadzić się w niej. Wysoki wynik może wskazywać na zanieczyszczenie lub zmianę składu wody instalacyjnej i może zwiększać ryzyko korozji.
Badanie nadmiaru chlorków jest szczególnie przydatne, ponieważ sam standardowy wynik badania chlorków nie pokazuje, czy ich stężenie jest typowe dla lokalnej wody używanej do napełniania, czy też wzrosło po przedostaniu się wody do instalacji grzewczej.
Fernox uwzględnia chlorki i nadmiar chlorków jako odrębne parametry w odpowiednich laboratoryjnych badaniach wody.
Podwyższony wynik badania nadmiaru chlorków może wskazywać na:
Dodatkowe zanieczyszczenie chlorkami wprowadzone do instalacji grzewczej po jej napełnieniu.
Pozostałości chemikaliów po czyszczeniu, montażu lub konserwacji.
Wprowadzenie nieodpowiednich chemikaliów lub substancji zawierających chlorki.
Zanieczyszczenie pochodzące z innego źródła wody lub płynu.
Zmiany w wodzie w instalacji, których nie można wyjaśnić pierwotnym składem chemicznym wody użytej do napełnienia.
Nagromadzenie w instalacji soli zawierających chlorki.
Zwiększone ryzyko korozji związanej z chlorkami podatnych na nią elementów metalowych.
W niektórych przypadkach to rozróżnienie może mieć istotne znaczenie diagnostyczne. Na przykład woda wodociągowa może naturalnie zawierać 40 mg/L chlorków. Stwierdzenie około 40 mg/L w instalacji grzewczej nie musi oznaczać zanieczyszczenia chlorkami. Jednak stwierdzenie 140 mg/L w instalacji oznaczałoby około 100 mg/L nadmiaru chlorków i wskazywałoby na zmianę składu chemicznego wody od momentu napełnienia instalacji.
Podwyższony poziom chlorków ma znaczenie, ponieważ jony chlorkowe mogą zwiększać ryzyko korozji miejscowej, w tym korozji wżerowej, szczególnie w przypadku podatnych na nią materiałów metalowych. W historycznym raporcie Fernox System Health Check odnotowano podwyższony poziom nadmiaru chlorków oraz zanieczyszczenie chlorkami i ryzyko korozji wżerowej.
Nadmiar chlorków może zatem przyczyniać się do:
Korozji wżerowej i miejscowej.
Uszkodzeń podatnych na korozję elementów ze stali nierdzewnej.
Zwiększonego ryzyka korozji aluminium i innych wrażliwych materiałów instalacji w nieodpowiednich warunkach.
Korozji przewodów rurowych, wymienników ciepła, złączek i innych elementów metalowych.
Zwiększonego uwalniania produktów korozji do wody w instalacji.
Nieszczelności lub przedwczesnego uszkodzenia elementów w przypadku zaawansowanej korozji.
Porównując wodę w instalacji z jej składem początkowym, można zatem wykorzystać nadmiar chlorków jako bardziej przydatny wskaźnik diagnostyczny zanieczyszczenia instalacji i zmian składu chemicznego niż sam bezwzględny wynik pomiaru chlorków.
Nie należy zwykle oceniać nadmiaru chlorków w oderwaniu od innych parametrów. Jest to parametr porównawczy, którego wyznaczenie wymaga odpowiedniej wartości referencyjnej stężenia chlorków w wodzie użytej do pierwotnego napełnienia instalacji.
W raportach Fernox przy obliczaniu tego parametru uwzględniano wyniki badań wody wodociągowej/wody referencyjnej wraz z wynikami badań wody z instalacji. Historyczne raporty Fernox wskazują zalecany poziom nadmiaru chlorków poniżej 50 mg/L, a w nowszym studium przypadku Fernox zastosowano to samo kryterium <50 mg/L.
Ważne jest również rozróżnienie między chlorkami a nadmiarem chlorków:
Chlorki określają całkowitą ilość chlorków obecnych obecnie w wodzie instalacyjnej.
Nadmiar chlorków określa, o ile więcej chlorków znajduje się w wodzie w porównaniu z wodą referencyjną użytą do napełnienia instalacji.
W instalacji może zatem występować mierzalny poziom chlorków przy niewielkim nadmiarze chlorków lub jego braku, jeśli ich stężenie odpowiada stężeniu w wodzie użytej do pierwotnego napełnienia instalacji.
Oceniając znaczenie wyniku i potencjalne ryzyko korozji, należy wziąć go pod uwagę wraz z takimi parametrami, jak całkowita zawartość chlorków, przewodność, pH, aluminium, żelazo, miedź, stężenie inhibitora oraz materiały zastosowane w instalacji grzewczej.
