Definicja techniczna
Miedź to pomiar stężenia miedzi obecnej w wodzie instalacji grzewczej, wyrażony w miligramach na litr (mg/L). W zależności od zastosowanej metody laboratoryjnej wynik może oznaczać miedź całkowitą, obejmującą zarówno miedź rozpuszczoną, jak i miedź zawartą w drobnych, zawieszonych produktach korozji lub zanieczyszczeniach.
Miedź jest powszechnie obecna w instalacjach grzewczych dzięki rurom miedzianym, wymiennikom ciepła, złączkom i stopom zawierającym miedź, takim jak mosiądz. Gdy materiały te są narażone na nieodpowiedni skład chemiczny wody, miedź może przedostawać się do wody krążącej w instalacji w wyniku korozji lub reakcji chemicznej.
Miedź jest zatem ważnym wskaźnikiem stanu elementów zawierających miedź oraz ogólnej korozyjności wody w instalacji.
Uproszczona definicja
Miedź określa ilość miedzi obecną w wodzie instalacji grzewczej.
Podwyższony poziom może wskazywać, że rury miedziane, wymienniki ciepła lub złączki ulegają korozji albo że produkty korozji zawierające miedź już krążą w instalacji. Badanie poziomu miedzi pomaga wykryć pogorszenie stanu instalacji, zanim doprowadzi ono do wycieków lub uszkodzenia elementów.
Miedź jest ważnym parametrem, ponieważ jej podwyższony poziom może wskazywać na korozję materiałów zawierających miedź lub obecność produktów korozji miedzi w instalacji grzewczej.
Nieprawidłowy lub podwyższony wynik badania miedzi może wskazywać na:
Korozja miedzianych rur, wymienników ciepła lub armatury.
Nieodpowiednie pH wody w instalacji.
Niewystarczająca lub nieskuteczna ochrona inhibitorem korozji.
Podwyższone stężenie chlorków lub innych agresywnych soli rozpuszczonych w wodzie.
Pozostałości topnika lutowniczego lub innych zanieczyszczeń powstałych podczas montażu.
Nieodpowiednie środki czyszczące lub niedostateczne ich wypłukanie.
Przedostawanie się tlenu do instalacji przez nieszczelności lub częste uzupełnianie wody.
Poruszenie i rozprowadzenie po instalacji istniejących produktów korozji miedzi.
Zmiany składu chemicznego wody po opróżnieniu, płukaniu, ponownym napełnieniu instalacji lub pracach konserwacyjnych.
Korozja miedzi może prowadzić do powstawania zarówno rozpuszczonych, jak i nierozpuszczalnych produktów korozji. W miarę postępu korozji materiały te mogą krążyć w instalacji lub osadzać się na jej wewnętrznych powierzchniach.
Podwyższone stężenie miedzi może zatem mieć związek z:
Przecieki punktowe lub degradacja miedzianych przewodów rurowych.
Uszkodzenia wymienników ciepła zawierających miedź.
Powstawanie produktów korozji i osadów.
Zarastanie wąskich kanałów przepływowych, zaworów i wymienników ciepła.
Skrócenie żywotności podzespołów.
W poważniejszych przypadkach — nieszczelności lub przedwczesne awarie.
Jony miedzi mogą również oddziaływać na inne metale w mieszanym układzie grzewczym. Osadzona miedź na metalach mniej szlachetnych może potencjalnie tworzyć lokalne warunki elektrochemiczne zwiększające ryzyko korozji, dlatego podwyższony poziom miedzi może mieć wpływ także na inne elementy niż ten, z którego miedź pochodzi.
Badanie zawartości miedzi jest zatem przydatne podczas analizowania korozji w całym układzie i należy je rozpatrywać łącznie z takimi parametrami jak miedź rozpuszczona, żelazo, aluminium, pH, chlorki, przewodność, zawiesiny i stężenie inhibitora.
Zawartości miedzi zazwyczaj nie należy oceniać w oderwaniu od innych parametrów. Podwyższony wynik wskazuje, że miedź jest obecna w wodzie w układzie, ale sam w sobie nie określa, czy pochodzi ona z aktywnej korozji, czy z produktów korozji powstałych w przeszłości.
Szczególnie przydatne jest rozróżnienie między miedzią a miedzią rozpuszczoną:
Miedź rozpuszczona określa ilość miedzi rozpuszczonej chemicznie w wodzie i może być szczególnie przydatna jako wskaźnik aktywnego lub niedawnego rozpuszczania metalu.
Miedź, jeśli metoda laboratoryjna oznacza całkowitą zawartość miedzi, może obejmować zarówno miedź rozpuszczoną, jak i drobne cząstki produktów korozji zawierających miedź.
Na przykład wysoka całkowita zawartość miedzi przy stosunkowo niskiej zawartości miedzi rozpuszczonej może wskazywać, że w układzie krążą starsze produkty korozji lub zanieczyszczenia. Z kolei podwyższona zawartość miedzi rozpuszczonej może stanowić mocniejszy dowód na to, że miedź jest aktywnie uwalniana do wody.
Niewielkie ilości miedzi mogą być również obecne w pierwotnej wodzie użytej do napełnienia układu, dlatego wyniki są najbardziej przydatne, gdy porównuje się je ze stężeniem w wodzie użytej do napełnienia, wcześniejszymi wynikami badań, materiałami, z których wykonano układ, oraz znaną historią stosowania środków uzdatniających.
